Τον Οκτώβριο του 1944 μετά την επιχείρηση της Βουδαπέστης (εννοεί την απαγωγή του αντιβασιλέα ναυάρχου Χόρτι), πέταξα για μία ακόμη φορά στο αρχηγείο του φύρερ στην ανατολική Πρωσία. Εκείνη την εποχή γινόταν οι προετοιμασίες για την επίθεση των Αρδεννών και ο Χίτλερ ήθελε να μου δώσει τις οδηγίες του για την επιχείρηση «Γκράϊφ» που αφορούσε στη διείσδυση γερμανών κομμάντος πίσω από τις αμερικανικές γραμμές. Όταν έφτασα στο αρχηγείο του Χίτλερ, μου είπαν ότι ο φύρερ ήταν άρρωστος στο κρεββάτι, αλλά ότι ήθελε να μιλήσει μαζί μου αμέσως. Ασφαλώς ήμουν ένας από τους λίγους επισκέπτες, αν όχι ο μοναδικός, τον οποίο ο φύρερ δεχόταν στο κρεββάτι. Τον βρήκα πολύ αλλαγμένο, αδυνατισμένο, αλλά όπως πάντα σε πνευματική εγρήγορση. Μου ζήτησε να τον συγχωρήσω γιατί με δέχεται με αυτόν τον τρόπο, μου είπε να καθήσω και μου εξήγησε εν συντομία τους στρατηγικούς και τακτικούς σκοπούς της επίθεσης των Αρδεννών και τις σκέψεις του για την επιχείρηση «Γκράϊφ», την οποία επρόκειτο να φέρω εις πέρας.
Όταν μιλούσε με την ήρεμη, μάλλον βραχνή αλλά συγκρατημένη φωνή του, ασκούσε μία δύναμη πειθούς, που σπανίως μπορεί να συναντήσει κανείς. Με διαβεβαίωσε ότι ο γερμανικός στρατός θα θριαμβεύσει στο τέλος. Παρά την προδοσία και τα σφάλματα. Η επίθεση αυτή θα ήταν επιτυχής. Εκτός από αυτό, «νέα, πραγματικά επαναστατικά όπλα, θα αιφνιδιάσουν τον εχθρό». Γινόταν πολύ συζήτηση για γερμανικά «μυστικά όπλα» εκείνο τον καιρό και η προπαγάνδα του δόκτορος Γκαίμπελς έκανε ο,τι μπορούσε για να τροφοδοτεί αυτές τις φήμες. Ακξουγε κανείς τα πιο περίεργα πράγματα σχετικά με την κατασκευή και την ύπαρξη αυτών των φανταστικών και θανατηφόρων όπλων. Ένα από αυτά τα μυστικά όπλα, ήταν μία αντιαεροπορική οβίδα, που θα έσκαγε στο μέσον εν΄ςο εχθρικού σχηματισμού και υπετίθετο ότι θα δημιουργούσε το σημείο του απόλυτου μηδενός, πράγμα που σήμαινε θερμοκρασία -273 βαθμών Κελσίου, με τις συνακόλουθες καταστρεπτικές συνέπειες για τα αεροπλάνα. Εν τούτοις, η περισσότερη συζήτηση γινόταν για ένα άλλο τρομερό όπλο που υπετίθετο ότι βασιζόταν σε τεχνητά παραγόμενη ραδιενέργεια.
Χωρίς να είμαι ατομικός φυσικός, γνώριζα ότι ήταν δυνατόν να παραχθεί μια εκρηκτική συσκευή, που θα χρησιμοποιούσε την ενέργεια από την πυρηνική σχάση του ουρανίου. Η αγγλική αποστολή σαμποτάζ εναντίον του εργοστασίου παραγωγής βαρέος ύδατος στη Νορβηγία, στις αρχές του 1943, είχε προσελκύσει την προσοχή μου, όπως επίσης η αεροπορική επιδρομή που ακολούθησε το επόμενο φθινόπωρο και η οποία προξένησε σοβαρές ζημιές στο εργοστάσιο. Επι πλέον τα συμμαχικά αεροπλάνα βύθισαν το φορτηγό πλοίο μας που μετέφερε βαρύ ύδωρ. Τα συνεδύασα όλα στη σκέψη μου : Η Νορβηγία, οι λόγοι και τα άρθρα του δρος Γκαίμπελς και ό΄τι ο φύρερ μόις μου είχε πεί. Αυθόρμητα άρχισα να μιλώ για τις φήμες σχετικά με την τεχνητή ραδιενέργεια και την ενδεχόμενη χρησιμοποίησή της ως όπλου. Ο Χίτλερ με κοίταξε με αστραφτερά πυρετικά μάτια : «Ξέρεις Σκορτσένυ, ότι αν η ενέργεια και η ραδιενέργεια που θα απελευθερωνόταν μέσω πυρηνικής σχάσεως, χρησιμοποιούνταν ως όπλο, αυτό θα σήμαινε το τέλος του πλανήτη μας. Τα αποτελέσματα θα ήταν τρομερά».
Ακόμη κι αν η ραδιενέργεια ήταν ελεγχόμενη και η πυρηνική σχάση εχρησιμοποιείτο τότε ως όπλο, τα αποτελέσματα και τότε θα ήταν τρομερά. Όταν ο δρ Τόντ ηταν κοντά μου (ήταν επικεφαλής της πολεμικής κινητοποίησης της γερμανικής βιομηχανίας αλλά είχε σκοτωθεί σε αεροπορικό δυστύχημα), είχα διαβάσει ότι μια τέτοια συσκευή με ελεγχόμενη ραδιενέργεια, θα απελευθέρωνε ενέργεια που θα άφηνε πίσω της καταστροφή. Η καταστροφή αυτή θα μπορούσε να συγκριθεί με τους μετεωρίτες που έπεσαν στην Αριζόνα και στη λίμνη της Βαϊκάλης στη Σιβηρία. Αυτό σημαίνει ότι κάθε μορφή ζωής, όχι μόνο ανθρώπινης αλλά και των ζώων και των φυτών επίσης, θα εξαφανιζόταν ολοκληρωτικά για εκατοντάδες χρόνια σε μία ακτίνα σαράντα χιλιομέτρων.Αυτό θα ήταν η Αποκάλυψη. Και πως μπορεί κανείς να κρατήσει ένα τέτοιο μυστικό ; Αδύνατον ! Όχι !
Καμμία χώρα, καμμία ομάδα πολιτισμένων ανθρώπων δεν μπορεί ενσυνείδητα να αποδεχτεί τέτοια ευθύνη. Από χτύπημα σε αντίθετο χτύπημα, η ανθρωπότητα αναπόφευκτα θα εξόντωνε τον εαυτό της : μόνο φυλές στην περιοχή του Αμαζονίου και στις ζούγκλες της Σουμάτρας θα είχαν κάποια πιθανότητα να επιζήσουν.
Αυτές οι περιθωριακές παρατηρήσεις από τον Χίτλερ διήρκεσαν μόλις λίγα λεπτά, αλλά θυμάμαι ακριβώς τα λεπτά αυτά. Κατά την αρχή της κράτησής μου ως αιχμαλώτου πολέμου, τον Αύγουστο του 1945, άκουσα ότι δύο ατομικές βόμβες είχαν ριφθεί στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Όταν ημουν αιχμάλωτος, Αμερικανοί αξιωματικοί μου έκαναν συνεχώς την ίδια ερώτηση : «Πως βγάλατε τον Χίλτερ εξω από το Βερολίνο στο τέλος Απριλίου 1945 και που τον κρύψατε ;» Ακόμη θυμάμαι την κατάπληξη του Αμερικανού αξιωματικού, όταν αηδιασμένος πια από την ερώτηση, απάντησα : «Ο Αδόλφος Χίτλερ είναι πεθαμένος, αλλά είχε δίκιο όταν έλεγε ότι εσείς και εγώ θα μπορούσαμε να είμαστε οι επιζώντες του Αμαζονίου».