Ο Δαναός ήταν γιός του βασιλιά της Αιγύπτου Βήλου και είχε αδελφό τον Αίγυπτο. Ο Βήλος πριν πεθάνει όρισε τον Δαναό βασιλιά της περιοχής της Λιβύης και τον Αίγυπτο βασιλιά της περιοχής Αραβίας η οποία ονομάστηκε από το όνομά του Αίγυπτος. Ο Δαναός απέκτησε 50 κόρες οι οποίες ονομάστηκαν Δαναϊδες και ο Αίγυπτος πενήντα γιούς. Ο Δαναός με τις κόρες του εγκατέλειψαν τη Λιβύη και μετά από περιπλάνηση στο Αιγαίο, εγκαταστάθηκαν στο Αργος όπου ο Δαναός έγινε βασιλιάς. Αργότερα έφτασαν εκεί οι 50 γιοί του Αίγυπτου που ζήτησαν να παντρευτούν τις 50 κόρες του Δαναού τις Δαναϊδες. Οι γάμοι έγιναν με τη βία των γιών του Αίγυπτου με αποτέλεσμα ο Δαναός να προτρέψει τις κόρες του να σκοτώσουν τους συζύγους τους την πρώτη νύχτα του γάμου, όπως και έγινε. Μια μόνο από τις κόρες, η Υπερμνήστρα, ερωτεύτηκε τον σύζυγό της Λυγκεά και δεν τον σκότωσε. Αυτός τότε σκότωσε τον Δαναό και τις κόρες του για ότι είχαν κάνει στους αδελφούς του.
Στον Αδη οι Δαναϊδες, για τους φόνους των συζύγων τους, καταδικάστηκαν να γεμίζουν δια παντός με νερό ένα πύθο (πυθάρι) που δεν είχε πάτο και δεν γέμιζε ποτέ.
Από το γεγονός αυτό επεκράτησε να χρησιμοποιούμε σήμερα την έκφραση «πύθος των Δαναϊδων», για όποια ενέργεια, απασχόληση η προσπάθεια δεν έχει κανένα αποτέλεσμα ή αντίκρυσμα και αποτελεί χαμένο κόπο.
