Η προσπάθεια όμως αυτή των Ιταλών επαναλήφθηκε το 1940 με την Ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδος στα πλαίσια τώρα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Αμέσως μετά την εγκαθίδρυση της Ιταλικής κατοχής στην χώρα μας, εμφανίστηκε ενας Ελληνας με το όνομα Αλκιβιάδης Διαμάντης ο οποίος ανέλαβε επικεφαλής της Ιταλικής προπαγάνδας και την προσπάθεια ίδρυσης ανεξάρτητου βλάχικου κράτους. Ο Διαμάντης γεννήθηκε στο βλαχοχώρι Σαμαρίνα των Γρεβενών, τελείωσε το γυμνάσιο στην Θεσσαλονίκη, υπηρέτησε ως λοχίας στο Ελληνικό Στρατό και στη συνέχεια μετακόμισε στην Ρουμανία. Από την Ρουμανία επέστρεψε το 1917 για να υποστηρίξει την προσπάθεια των Ιταλών στην Ηπειρο που αναφέραμε παραπάνω, αλλά μετά την αποτυχία του εγχιερήματος, έφυγε στην Αλβανία και από εκεί στην Ιταλία οπου έγινε μέλος του νερχόμενου Φασιστικού Κόμματος του Μουσολίνι. Εμφανίζεται πάλι στην Ελλάδα με την Ιταλική κατοχή ως μέγας και τρανός, φέρων τον τίτλο του «κομεντατόρε». Φέρεται να ειχε υποσχεθεί στον Μουσολίνι ότι με την εμφάνιση των ιταλικών στρατευμάτων στην Ηπειρο, όλα τα βλαχοχώρια θα συμπαρατάσσονταν στους εισβολείς και ετσι θα δημιουργούσε ανεξάρτητο Βλάχικο κρατίδιο εντός της Ελλάδος. Για να τον συνδράμουν στην προσπάθειά του αυτή, ηρθαν από την Ρουμανία ο Β.Στύρμπου πρώην πρόξενος της Ρουμανίας στα Γιάνινα, κάποιος ονόματι Καρανίκας και μερικοί φοιτητές από Ρουμανικά πανεπιστήμια. Η προπαγάνδα αυτής της ομάδας μεταξύ του βλάχικου πληθυσμού προσέβλεπε στην δημιουργία ανεξάρτητου βλάχικου κρατιδίου σπου θα περιελάμβανε την Πίνδο, την Δυτική Μακεδονία, την Θεσσαλία και τμήμα της Ηπείρου. Εφτασε μάλιστα στο σημείο να στείλει υπόμνημα για το θέμα στον κατοχικό πρωθυπουργό Τσολάκογλου το οποίο υπέγραφε ο Διαμάντης ως «εκπρόσωπος των βλάχικων κοινοτήτων Πίνδου, Ηπείρου, Μακεδονίας και Θεσσαλίας» με το οποίο ζητούσε να αποκατασταθούν οι αδικίες του παρελθόντος εις βάρος των βλάχων της Ελλάδος. Το 1942 ιδρυσε μια οργάνωση με το όνομα «Ρωμαϊκή Λεγεών» στην οποία συμμετείχαν ο εκ Λαρίσης δικηγόρος Νικ. Ματούσης, ο δικηγόρος Δημ. Τσιούτρας και ο γιατρός Τάχας. Ζητούσε από τους βλάχους να ενταχθούν στην οργάνωση και η πλειοψηφία αυτών που δεν υπάκουσε υπέστη διωγμούς από αυτόν και την ομάδα του. Είναι γνωστό ότι τον Ιούνιο του 1942 κλήθηκε επειγόντως στο Βουκουρέστι και από τότε δεν επέστρεψε ποτέ και χάθηκαν τα ιχνη του. Ο αείμνηστος πολιτικός και συγγραφέας Ευάγγελος Αβέρωφ επικαλούμενος «προσωπικές του πληροφορίες» μας πληροφόρησε ότι ο Διαμάντης ζούσε το 1948 στην Ρουμανία, εργαζόμενος στην Σοβιετική Στρατιωτική Διοίκηση του Βουκουρεστίου και ο Ματούσης στο Ρουμανικό Ιδρυμα Ραδιοφωνίας και δεν είναι τίποτε άλλο γνωστό για αυτούς έκτοτε. Και οι δυο ειχαν καταδικαστεί στην Ελλάδα το 1946 από το έκτακτο στρατοδικείο της Λάρισας ερήμην σε θάνατο. Η οργάνωση «Ρωμαϊκή Λεγεών» συνέχισε την δράση της ως στρατιωτικό σώμα που βοηθούσε τους Ιταλούς ενάντια στην Εθνική Αντίσταση μέχρι το 1943 που η Ιταλία συνθηκολόγησε και η οργάνωση διελύθη.