Αντ’ αυτού όμως παρατηρούμε, με θλίψη, μία μοιρολατρική ανεκτικότητα σε ότι γίνεται εις βάρος τους, μία και μία υποτυπώδη και τυπική παρά ουσιαστική κινητοποίηση που ουδέν αποφέρει. Αναφερόμαστε συγκεκριμένα στις κινητοποιήσεις των φαρμακοποιών οι οποίοι ισχυρίζονται ότι με το νέο πολυνομοσχέδιο-μνημόνιο που ψηφίστηκε πρόσφατα από την δοσίλογη συγκυβέρνηση, αφανίζεται ο κλάδος τους και καταστρέφονται οι οικογένειές τους. Και ανήγγειλαν απεργία διαρκείας η οποία διήρκησε ….μία ημέρα. Την ανήγγειλαν Παρασκευή και την ανέστειλαν την Τρίτη, δηλαδή απήργησαν μόνο την Δευτέρα που ήταν εργάσιμη ημέρα. Δεν θέλησαν να χάσουν τα μεροκάματα. Αυτή είναι δυστυχώς η κατάσταση στην οποία έχουν φέρει τους πολίτες, να δέχονται ότι και αν τους κάνουν προκειμένου να εξασφαλίζουν το κοκκαλάκι που τους αφήνουν να γλύφουν.
Δεν καταλαβαίνουν ότι αν δεν στερηθούν το κοκκαλάκι, δεν κερδίζουν το περισσότερο. Θα ρωτούσε κάποιος και πως θα ζήσουν τις οικογένειές τους αν κάνουν απεργία διαρκείας. Η απάντηση είναι ότι οι κοινωνικοί αγώνες για να κερδηθούν απαιτούν θυσίες. Για κοινωνικά κεκτημένα που σήμερα απολαμβάνουμε, έχουν χαθεί ζωές και έχουν πεινάσει άνθρωποι. Αν αυτό δεν γίνει και σήμερα, η διάλυση της κοινωνίας και ο αφανισμός της χώρας είναι πλέον ή σίγουρα. Την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο δεν μπορούμε να έχουμε.